MOJE WZLOTY I UPADKI Autobiografia z psychologią w tle

Józef Kozielecki – prof. dr hab., urodził się w 1936 roku w Wilnie. Jest emerytowanym profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie przez wiele lat wykładał na Wydziale Psychologii. W szczególności zajmuje się psychologią podejmowania decyzji, ado jego wybitnych osiągnięć należy stworzenie nowego kierunku w psychologii - psychotransgresjonizmu. Współpracownik całego szeregu czasopism („Journal of Economic Psychology”, „Organizational Behaviour anh Human Decision Process”, „Acta Psychologica”, „New Ideas in Psychology”, „Odra”, „Tygodnik Powszechny”, „Polityka”), dydaktyk ("Koncepcje psychologiczne człowieka") a także autor esejów i literatury pięknej (m .in. „Człowiek wielowymiarowy”, „Szczęście po szwedzku”). Należy do European Association of Experimental Social Psychology, Society for Judgement and Decision Making oraz European Society for Cognitive Psychology, jest też członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk. Za wybitne osiągnięcia w badaniach nad procesami decyzyjnymi i transgresją otrzymał nagrody Polskiej Akademii Nauk (1976), The Japanese Science Foundation (1980) oraz The Jurzykowski Cultural Foundation (1990). W roku 2007 został odznaczony tytułem doktora honoris causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Artykuł prof. Józefa Kozieleckiego, który ukazał się w jednym z numerów "Polityki"

Nadanie Profesorowi tytułu doktora honoris causa KUL

Fragmenty recezji prof. dr. hab. Piotra Olesia dotyczącej książki "Moje wzloty i upadki. Autobiografia z psychologią w tle":

"Książka Profesora Józefa Kozieleckiego to bardzo szczególna pozycja na polskim rynku wydawniczym, ma moim zdaniem kilka cech właściwych dziełom wybitnym. Przede wszystkim silnie przemawia do czytelnika z uwagi na osobisty charakter wyznania, szczerość do bólu, uczciwość wobec siebie i świata oraz jasność i otwartość sądów.

Autorem jest znakomity uczony, twórca wielu rozwiązań teoretycznych, w tym koncepcji transgresji. Transgresja polega na pokonywaniu ograniczeń i dokonywaniu rzeczy wydawałoby się niemożliwych. Moje wzloty i upadki – to można rzec książka o transgresji zilustrowanej autobiografią Profesora Kozieleckiego. Imponuje, ale co ważniejsze, motywuje do twórczego życia. Dla ludzi parających się wolnymi zawodami ta dodatkowa siła oddziaływania wynika z faktu, iż ukazuje osobowy wzorzec człowieka uprawiającego naukę, zmagającego się z własną słabością, lękiem, niedostatkami wiedzy, rywalizacją i przeciwnościami losu. Autor pokazuje, jak zdrowe poczucie własnej wartości motywuje do śmiałej i otwartej aktywności w świecie, pozwala przezwyciężać trudności, podejmować wyzwania, w tym racjonalne ryzyko, jak wykorzystywać szanse naukowego rozwoju i śmiało prezentować twórczą myśl w świecie. Co więcej, Autor jawi się jako człowiek renesansu realizujący szerokie spektrum osobistych talentów, nie tylko naukowych, ale też literackich, publicystycznych, estetycznych, społecznych. Można rzec – wzór twórczego życia (...).

Książka ma charakter mądrościowy, silnie obecne są wątki filozoficzne, dotykające przede wszystkim filozofii życia, uogólniania doświadczeń, aksjologicznych fundamentów życiowych decyzji, odniesienia do światopoglądu i odpowiedzialności człowieka za przyjęte przekonania światopoglądowe i religijne. Autor dokonuje swoistego bilansu, może nie tyle w kategoriach podsumowania życia, ile raczej pokazuje proces myślenia o sensie i wartości życia, dojrzałą refleksję nad indywidualnym losem. (...) Wielką wartością autobiografii Józefa Kozieleckiego jest jej ugruntowanie we współczesnej historii. Losy jednostki, zwłaszcza wybitnej, ogniskują problemy i trudności związane z życiem w państwie, w którym wbrew tradycji próbowano narzucić rządy totalitarne, w kraju zależnym i podporządkowanym, a jednocześnie kraju, w którym ścierały się rozmaite ludzkie interesy oraz ujawniały przeróżne postawy. Ten zapis historii życia na tle historii nie tylko ukazuje wpływ problemów społecznych na życie jednostki, ale też sugeruje, że wewnętrzna siła pozwala zachować twarz w każdych okolicznościach, a humor i dystans do świata pozwalają przetrwać okresy absurdów. Z treści wynika jasne przesłanie: idź śmiało swoją drogą, stwarzaj szanse, gdzie to możliwe, i nie oglądaj się za stratami. Autobiografia z komunistycznym ustrojem (i jego zmianą) w tle pokazuje, jak można było radzić sobie w sposób godny, inteligentny i odważny. Takie przesłanie oddziałuje siłą rzeczy na odbiorcę, motywując do lepszego życia".